Voor de vrouw die overal past en zich altijd heeft aangepast, maar zich niet meer thuis voelt.

Je veelzijdigheid heeft je geleerd vaardigheden tot in perfectie te beheersen. Je past je aan de organisatie aan. Aan het team. Aan de verwachtingen van de klant. Aan de cultuur van de markt. Je maakt dat het past, ook wanneer het eigenlijk niet past, omdat aanpassen is wat haar tot nu toe succesvol heeft gehouden.

Tot het moment waarop passen niet meer voldoende is. Tot het moment waarop je voelt dat passen en thuishoren twee fundamenteel verschillende dingen zijn en dat je al jaren het eerste doet zonder het tweede te ervaren.

Dit herken ik bij een specifiek soort vrouw in het bijzonder. De vrouwen, hoogopgeleid, veelzijdig (ook wel de multimens) met een potentieel dat zich op meerdere terreinen bewijst en een ervaring die breder en dieper is dan de meeste mensen om haar heen kunnen overzien. Ze is degene die voorop loopt, die ziet wat nog niet gezien wordt, die verbanden legt waar anderen nog vragen formuleren. Maar de frustratie en onmacht laait op wanneer ze niet wordt gekend, niet wordt gewaardeerd om datgene ze bijdraagt en wanneer anderen er uiteindelijk met haar input en ideeën dan wel de credits krijgen. 

Het verhaal dat zich blijft herhalen

Jij zag het probleem als eerste. Jij had de oplossing als eerste geformuleerd. Maar het moment was nog niet rijp, de omgeving nog niet klaar, de mensen om haar heen nog niet zover. En dus werd het idee opzij gelegd, vertraagd, of stilletjes overgenomen door iemand die het later opnieuw bracht, op het juiste moment, in de juiste taal, naar het juiste publiek. En die de credits kreeg die oorspronkelijk van jou waren. Niet één keer. Te vaak om er een patroon in te herkennen dat dieper gaat dan toeval.

Je bent niet over het hoofd gezien omdat je onvoldoende waard was, maar wel omdat passen de aandacht aftrekt van wat je werkelijk te bieden hebt. Wanneer je voortdurend bezig bent met aanpassen aan de ruimte, is er geen ruimte meer over om de ruimte te claimen die werkelijk bij jou past.

Waarom passen je juist onzichtbaar maakt

Passen voelt als een vaardigheid die je waardevoller maakt. Je past je aan, je bent flexibel, je maakt het werkbaar, je bent de persoon op wie iedereen kan rekenen omdat zij zich aanpast aan wat de situatie vraagt. Maar elke keer dat je past in plaats van plaats te claimen, communiceer je onbewust dat jouw waarde onderhandelbaar is. Dat jouw positie afhankelijk is van wat de omgeving toestaat, niet van wat jij werkelijk bent.

En een waarde die onderhandelbaar is, wordt onderhandeld. Een idee dat te vroeg komt, wordt opzij gelegd totdat iemand anders het op het juiste moment opnieuw brengt. Een vrouw die zich voortdurend aanpast aan de ruimte, wordt nooit de ruimte zelf.

Dat is de kern van The Intelligence Gap™ in de meest persoonlijke vorm. De kloof tussen het potentieel dat aanwezig is en de positie die geclaimd wordt. Niet omdat de intelligentie ontbreekt, maar omdat passen jarenlang is beloond, en thuishoren nooit is geleerd.

Wanneer aanpassen verandert in afscheid nemen van jezelf

Er komt een moment waarop het patroon van passen niet langer voelt als flexibiliteit, maar als verlies. Het is het moment waarop je beseft dat je niet meer de juiste persoon bent op de juiste plek. Dat moment voelt confronterend. Het voelt als falen, terwijl het in werkelijkheid het eerste teken van helderheid is. Het is het moment waarop de vraag niet langer is hoe je beter kunt passen, maar of je bereid bent te erkennen dat passen en thuishoren nooit hetzelfde waren en dat je klaar bent voor het tweede.

De vrouwen die ik begeleid door dit moment, zijn niet zwakker geworden door deze erkenning. Ze worden er juist sterker van. Want het is de eerste keer in jaren dat ze de vraag stellen die er werkelijk toe doet: niet hoe maak ik dat dit past, maar wat is de plek die werkelijk bij mij hoort.

Van aanpassen aan de ruimte naar de ruimte claimen die bij je past

De verschuiving van passen naar thuishoren is geen kwestie van een nieuwe baan of een ander netwerk. Het is een identiteitsverschuiving die vraagt dat je stopt met de vraag te beantwoorden wat de omgeving van je verwacht en begint met de vraag te stellen wat jouw werkelijke waarde vraagt om te bestaan:

1. Elimineren wat je hebt geaccepteerd om te passen. De rollen, verwachtingen en compromissen die je hebt gedaan en die je nu niet meer dienen. Dat is ongemakkelijk, omdat sommige van die compromissen je hebben gebracht waar je nu bent, maar ze zijn ook het anker dat je vasthoudt aan een plek die niet langer bij je past.
2. Vereenvoudigen wie je bent naar iets dat onmiskenbaar van jou is. Niet de veelzijdigheid die overal inpast, maar de specifieke waarde die nergens anders te vinden is. Dat is paradoxaal voor een multitalent, want de kracht zit niet in overal te kunnen passen, maar in helder te claimen waar je werkelijk thuishoort.
3. Positioneren van jouw ideeën, inzichten en bijdragen als intellectueel eigendom (IP) dat onmiskenbaar aan jouw naam is verbonden. Zodat het volgende idee dat te vroeg komt, niet wordt overgenomen door iemand anders, maar wordt herkend als van jou, ook wanneer de wereld nog niet klaar is om het te ontvangen. 
4. Design van de plek waar jij thuishoort in plaats van de plek zoeken waar je past. Dat kan een herontworpen rol zijn binnen wat je al doet. Het kan een volledig nieuwe positionering zijn. Maar het begint altijd met de erkenning dat thuishoren een plek is die je bouwt, niet een plek die je toevallig vindt.

Dat is geen utopisch beeld. Het is de logische uitkomst van het moment waarop je stopt jezelf te verkleinen om te passen en begint jezelf te positioneren om thuis te horen. Jouw naam is onmiskenbaar verbonden aan wat jij hebt zien aankomen, ook wanneer het moment nog niet rijp was. Waarin je niet langer past om gezien te worden, maar gezien wordt omdat je de plek hebt geclaimd die werkelijk van jou is.

De vrouwen die deze verschuiving maken, zijn niet de vrouwen die hebben opgehouden flexibel te zijn. Ze zijn de vrouwen die hebben besloten dat flexibiliteit een keuze is, niet een overlevingsstrategie. Die de moed hebben gehad dat uit te spreken, ook wanneer het ongemakkelijk voelt.

Drie vragen die de moeite waard zijn

1. Waar in jouw werk of leven pas je je al jaren aan, terwijl je diep van binnen weet dat het niet de plek is waar je werkelijk thuishoort?
2. Hoeveel van jouw ideeën, inzichten of bijdragen zijn ooit door iemand anders overgenomen, op een later moment, met meer credits dan jij ooit hebt gekregen? En wat zegt dat patroon over hoe jij jouw waarde tot nu toe hebt gepositioneerd?
3. Wat zou er veranderen, in positie, erkenning en vrijheid, als je vandaag stopte met passen en begon met het claimen van de plek die werkelijk bij jou past?

Waar sta jij en waar pas jij je nog aan? Bepaal je eigen plek via de GroeiScan

De GroeiScan brengt in kaart waar je nog past in plaats van thuishoort en waar de grootste hefboom zit om jouw potentieel, ervaring en waarde te claimen op de plek die werkelijk van jou is.

Doe de scan via gerdihulsink.nl/scan

One life. Lead it. Live it.

Warme groet,

Gerdi Hulsink

Jouw succes en vrijheid. Mijn missie.

PS. Wil je niet alleen erkennen dat passen niet hetzelfde is als thuishoren, maar ook de plek bouwen die werkelijk van jou is? Scale to Freedom is het zesmaandse 1:1 strategisch partnerschap waarbij we dat samen doen. Voor de vrouw die klaar is om te stoppen met passen.