De stilstand die niemand ziet en de verschuiving die alles verandert

Een gevoel dat je moeilijk precies kunt plaatsen, maar dat er al een tijdje is. Want hoe kan je je nu zo ‘leeg’ voelen, terwijl je alles goed voor elkaar hebt gebokst. Een goede carrière, zakelijk succesvol, goed inkomen, mooi huis, een bloeiend gezins-/ privéleven. En dan toch, nu dat alles er is, mis je de voldoening, gebrek aan vernieuwing en uitdaging en voel je al langer dat er meer is dan dit, in wat jij kan en wil waarmaken, als ook in het leven.

Jarenlang hard gewerkt en veel gedragen, maar nu ervaar je dat je werk meer kost dan het oplevert. Niet alleen qua uren, ook qua energie en waardering. De dingen die je eerder dreven, raken je niet meer op dezelfde manier. De overdaad aan meetings en afspraken met je team, klanten en (samenwerkings-)partners voelen cyclisch en tijdrovend. De nieuwe uitdagingen en ideeën die je aandraagt, vinden geen weerklank in een omgeving die het tempo van jouw denken niet bijhoudt. Te vaak vraag je jezelf af… ‘Is dit het nou?’

Maar omdat alles aan de buitenkant nog staat, benoem je het niet zo. Je gaat door, je blijft leveren en je houdt het vol.

Van buiten succesvol. Van binnen onrustig door het gebrek aan uitdaging en energie.

Dat is geen zwakte, het is een signaal die je al tijden negeert, maar nu zo sterk is. Langer zo door gaan, gaat ten koste van jezelf, je gezondheid.

Zelf heb ik dit ervaren en werkte mezelf vast in mijn eigen ratrace. Ik ging door, onderdrukte wat er al lange tijd onderhuids voelbaar was. Gebrek aan uitdaging, voldoening en succes dat al lange tijd niet als succes meer voelde. En toch ging ik door. Deed ik immers altijd en toen kwam er altijd wel weer iets op mijn pad, nieuwe ontwikkelingen en uitdagingen die me weer even uitdaagden en waardoor ik me kon afsluiten voor wat er echt gaande was. Want dat ik niet meer de juiste persoon op de juiste plek was, dat was duidelijk.

Vele verwachtingen en beloftes die niet werden nagekomen. Vele veranderingen, overnames, merges doorleefd en soms ook overleefd. Veel geleerd, veel bereikt, maar de rek was er echt uit. Begrensd, beperkt, ondergewaardeerd. En dit voorbij het geld en vooral in mijn impact, kapitaal en vrijheid.

Wat is strategische stilstand en waarom treft het juist de beste vrouwen

Strategische stilstand is geen crisis. Ook geen inzinking of teken dat er iets mis is met jou. Het is precies het tegenovergestelde. Het is een overgang naar een rijpere en rijkere vorm van jou, van het leven.

Strategische stilstand ontstaat op het moment dat jouw persoonlijke groei, jouw visie en jouw intelligentie sneller bewegen dan de context en het systeem waarin je opereert. Jij bent de meest bekwame speler op een speelveld dat te klein is geworden. En dat speelveld volgt jouw kwaliteiten als topspeler en jouw voorwaarden niet meer.

Ik zie het bij vrouwen in topposities die vergadering na vergadering dezelfde vraagstukken behandelen die tijden geleden ook al lagen. Bij gevestigde ondernemers met een goed lopend bedrijf, maar met een businessmodel volledig op hun eigen aanwezigheid en beschikbare uren steunt. En die ervaren dat de klantgesprekken telkens op hetzelfde uitkomen en niet meer de verdieping en uitdaging geven waar je zo behoefte aan hebt. Zo ook bij de consultants en ervaren freelancers met ruim twintig jaar bewezen impact die worden ingehuurd voor uitvoerend werk, terwijl hun werkelijke kracht ligt in strategische transformatie op het hoogste niveau.

Het is een gouden kooi geworden, maar niemand hardop benoemt en durft open te breken. 

Wat deze vrouwen bindt, is niet het probleem. Het is de kwaliteit die hen tot hier heeft gebracht en de capaciteit om door te gaan. Om de schouders eronder te zetten, om te dragen en te leveren. Die kwaliteit heeft hen ver gebracht en zorgt er nu voor dat zij te lang functioneren binnen een structuur en het systeem die hen al lang is ontgroeid.

En dit gaat nu ten koste van je drive en energie, je loopt er letterlijk en figuurlijk op leeg. De bore-out die opmaat maakt naar een burn-out, als je zo langer door blijft gaan. Je weet het, dan ben je verder van huis.

Wat een bore-out werkelijk is en waarom hij zo lang onzichtbaar blijft

Een burnout wordt herkend en wordt veelal als label opgehangen aan een overbelast, uitgeblust en overspannen lichaam en geest. Terwijl een bore-out ondanks de vele overeenkomsten, sluimerend,  stiller en verraderlijker is. En voor ambitieuze, hoogopgeleide vrouwen des te gevaarlijker, want de bore-out verstopt zich achter prestaties.

Wat er van buitenaf uitziet als gewoon functioneren, is van binnenuit een sluimerend energielek. De motivatie die activiteiten je ooit gaven, is afgezwakt. De scherpe gedachten komen, maar vinden geen bodem om in te landen en heb je inmiddels ook niet de behoefte om het toch duidelijk te maken en ben je letterlijk en figuurlijk lamgeslagen en stil. De urgentie die je ergens eerder voelde, is vervangen door een vlakheid die je niet goed kunt plaatsen. Want je agenda is nog altijd vol, eigenlijk TE vol, maar ja, de resultaten zijn er nog altijd. Hoewel ze niet meer energie en voldoening opleveren.

Ik heb dit zelf ondervonden. Wat er van buitenaf uitzag als overspannenheid, bleek bij nader inzien een bore-out die in volle vaart op weg was naar een burnout. Een energielek dat ik niet als zodanig herkende omdat ik gewoon bleef doorgaan met te weinig uitdaging en onderbenutting van mijn talenten. En dat is precies het verraderlijke ervan. Je blijft leveren. Je blijft presteren, maar je voelt je minder betrokken. Wat leidt dat de vonk steeds verder dooft.

Het moment waarop ik dit herkende als signaal in plaats van zwakte, veranderde alles. Want een bore-out is geen gebrek aan veerkracht. Het is een aanwijzing. De aanwijzing dat de positie waar je staat niet meer klopt met wie je bent geworden.

Waarom meer doen, harder werken of beter zichtbaar zijn het probleem niet oplost

Als vrouwen dit gevoel van stagnatie benoemen, zoeken ze doorgaans als eerste naar oplossingen die logisch lijken vanuit hun huidige kader. Harder gaan werken, weer een zoveelste nieuwe opleiding of nevenactiviteit starten. Die elementen kunnen waardevol zijn. Maar ze zijn zelden de kern van het probleem.

De werkelijke oorzaak is fundamenteel en structureel, want je strategische positie klopt niet meer met het huidige niveau van waarde. En positionering bepaalt alles, van welke kansen op je pad komen, welke klanten je aantrekt, hoeveel invloed je kunt uitoefenen, hoe jij wordt gezien en voor wat tot de prijs en waardering.

Een senior consultant die ik begeleidde, werkte al jaren voor grote organisaties. Ze werd structureel gevraagd voor uitvoerend werk, terwijl haar werkelijke kracht lag in strategisch advies op directieniveau. Toen we haar positionering analyseerden, bleek dat haar communicatie en haar aanbod nog altijd gebaseerd waren op haar rol van tien jaar eerder. Ze trok automatisch opdrachten aan die onder haar werkelijke niveau en waarde lagen.

Zodra zij haar positie herdefinieerde veranderde haar klantenportefeuille binnen enkele maanden ingrijpend, omdat ze anders stond.

Strategische stilstand wordt zelden opgelost door meer inspanning. Het wordt opgelost door een andere positie in te nemen.

De moed om minder te doen en daarmee meer te bereiken

Als je vastloopt, is de eerste neiging om meer te doen. Meer initiatieven, meer aanbod, meer strategieën, meer aanwezig zijn. Dat voelt actief en het voelt alsof je werkt aan de oplossing. Maar het leidt vrijwel altijd tot meer complexiteit, minder focus en minder ruimte voor de dingen die er werkelijk toe doen.

Werkelijke strategische vooruitgang ontstaat op het moment dat je durft te stoppen met wat je altijd hebt gedaan, te resetten en te gaan vereenvoudigen. Niet als concessie, maar als strategie. Kritisch en eerlijk kijken naar waar jouw grootste waarde ligt en waar niet meer. De moed hebben om activiteiten, rollen of systemen los te laten die ooit succesvol waren, maar nu niet meer bijdragen aan de volgende groeifase.

Een ondernemer met wie ik werkte had een ware kerstboom gebouwd. Een gevarieerd aanbod in alle vormen en maten, van trainingen, consultancy, interim-opdrachten tot kleinere versnipperde projecten. Elk onderdeel leverde iets op, maar samen zorgden ze voor een chaotische agenda, vele klanten, opdrachten en contactpersonen. Ze was de werknemer binnen haar eigen gefragmenteerd bedrijf dat volledig afhankelijk bleef van haar persoonlijke aanwezigheid en de hoeveelheid uren die zij maakte. Door radicaal te focussen en strategisch te vereenvoudigen ontstond er ruimte voor har leiderschap, nieuwe uitdagingen, verdieping en een fundamenteel andere vrijheid.

Ze schrapte vele van haar diensten, stopte meerdere opdrachten en klanten die ze allang was ontgroeid en haar topklanten niet meer waren (en eerlijk gaf ze toe, ook al niet waren toen ze de samenwerking startte…ook dat doet ze niet meer 😉), helderder propositie, hogere marktpositie met een andere omzetstructuur. Maar belangrijker nog, ze kreeg haar gevoel van regie over haar eigen leven en haar eigen tijd terug. Minder doen en ‘moeten’, maar dan echt. Dat is de beweging.

De ongewenste omstandigheden durven loslaten

Ik las onlangs met veel herkenning een passage van Blair Enns in zijn werk over positionering en het vermogen om fundamenteel anders te staan in de markt. Hij schrijft iets dat eenvoudig klinkt maar snijdt als een mes:

Negentig tot vijfennegentig procent van de mensen leeft liever met ongewenste omstandigheden dan dat zij het ongewenste werk doen om die omstandigheden te veranderen.

Met andere woorden: de meesten blijven zitten waar ze zitten, ook al weten ze dat het niet meer klopt. Want verandering vraagt iets van je. Het vraagt dat je loslaat wat je nu hebt en niet weten wat er voor terug komt. En je zet toch niet alles wat je nu hebt op het spel? Je status, je zekerheden, je huidige inkomen… 

Diep van binnen weet je dat het anders moet. Dat je groter kunt bijdragen dan je huidige rol of systeem toelaat. Dat er een versie van jouw carrière of bedrijf bestaat die veel beter past bij wie je inmiddels bent geworden. Dat je niet meer de juiste persoon op de juiste positie bent, want die ben je allang ontgroeid.

De vraag is niet of je het weet. De vraag is of je bereid bent om die versie te gaan leven.

Het moment waarop stilstand verandert in versnelling

Op het moment dat je erkent dat je huidige positie niet langer aansluit bij wie je werkelijk bent en wat je werkelijk kunt, verschuift er iets. Niet de wereld om je heen. Maar de manier waarop je erin staat.

De onrust die je al langer voelt, is een signaal dat je klaar bent voor een fundamenteel andere strategische positie en dat het systeem waarbinnen je nu opereert je daar simpelweg niet in volgt.

Dat kan betekenen dat je een nieuwe rol definieert binnen je organisatie, een die past bij wie je nu bent. Het kan betekenen dat je jouw bedrijf transformeert van een model dat volledig op jou draait naar een model dat voor jou blijft werken. Het kan betekenen dat je jouw positie in de markt herschrijft en de klanten aantrekt die passen bij het niveau waarop je werkelijk opereert.

Wat het ook betekent, het begint niet met een groot plan. Het begint met één eerlijke vraag.

Als jouw intelligentie, ervaring en visie volledig tot hun recht zouden komen, zou je dan nog steeds precies dezelfde positie innemen als vandaag?

Je hoeft niet harder te werken om verder te komen. 

Je hebt helderheid nodig. Begin daar.

One Life. Lead it. Live it.

Warme groet,

Gerdi

PS. Strategische stilstand lost zichzelf niet op door te wachten. Het enige wat het doet is stiller worden totdat het te laat is om nog te zien dat je al lang op de verkeerde plek stond. Krijg inzicht en helderheid in je eigen positie, leiderschap en groei. Begin The Compound™ – GroeiScan en zet vandaag de eerste stap richting helderheid.

PPS. Ben je klaar voor een fundamentele verschuiving? Scale to Freedom is het premium strategisch partnerschap van zes maanden voor vrouwen die groter zijn dan hun positie en klaar zijn om te bouwen aan iets dat blijft groeien. Meer informatie op gerdihulsink.nl.