Blog

Over de tussenfase die niemand je vertelt dat je moet doorstaan en die alles bepaalt. Dit ervaar ik tijdens vrijwel iedere samenwerking, zeker bij de vrouwen die veel dragen en zelden om hulp vragen. Op het moment dat een vrouw werkelijk gaat bouwen aan haar nieuwe, volgende fase in haar leven en professionele groei, komen er beslissingen die spanning geven. Ze laat verantwoordelijkheden, lopende zaken, partners, collega’s, klanten los die

Hoe je voorkomt dat je opgebouwde expertise, ervaring, reputatie en zakelijke waarde verloren gaan wanneer je toe bent aan een volgende fase? Dit patroon herken ik steeds opnieuw bij de meest intelligente, veelal hoogbegaafde, ondernemende vrouwen die ik ontmoet. Het zijn geniale (dwars)denkers, gevoelig en snelle denkers, vrouwen die gemakkelijk verbanden leggen, snel leren, verschillende perspectieven tegelijkertijd kunnen overzien en vaak al bezig zijn met de volgende ontwikkeling terwijl anderen

Het kruispunt waarop je merkt dat wat je jarenlang voldoening, uitdaging en erkenning gaf, niet langer past bij de vrouw, leider en ondernemer die je inmiddels bent geworden. Er komt een moment waarop succes niet langer het bewijs is dat je door moet gaan op dezelfde weg, maar juist het bewijs dat je voldoende hebt opgebouwd om jezelf een andere vraag te stellen. Niet: wat is mijn volgende stap? Maar:

Op een bepaald niveau van succes wordt niet de strategie die je kent bepalend voor je volgende groei, maar de kwaliteit van de omgeving waarin je denkt, beslist en bouwt. Er is iets wat ik steeds duidelijker zie bij de vrouwen met wie ik werk en die daadwerkelijk de stap naar een volgende fase maken. Naarmate hun ervaring, verantwoordelijkheid, expertise en financiële slagkracht toenemen, verandert ook wat er nodig is

Je kunt jarenlang een indrukwekkende reputatie, een hoog inkomen en een succesvolle carrière en/of business opbouwen en toch een groot deel van de waarde die daarin zit nooit daadwerkelijk als vermogen laten werken. De vorige Empowered Letters ging over het verschil tussen inkomen en kapitaal en over de vraag wat er werkelijk voor jou blijft werken wanneer jij niet langer iedere dag degene bent die de waarde creëert, verkoopt en

Kapitaal wordt pas echt waardevol wanneer het voor jou werkt terwijl jij leidt, leeft en kiest. Inkomen is wat je verdient. Vermogen is wat je bezit. Kapitaal is wat voor jou werkt. Kapitaal is dus niet wat je hebt, wat je zegt te verdienen. Kapitaal is wat voor je werkt terwijl jij er niet bij hoeft te zijn. De echte vraag is daarom niet hoeveel inkomen je vandaag genereert, maar: 

Het fundamentele verschil tussen een carrière, een business die groeit en een business die compoundt.  Ik zie steeds meer succesvolle vrouwen die ieder jaar meer verdienen, terwijl hun vermogen niet evenredig of sterker toeneemt. Dat klinkt tegenstrijdig, omdat hun omzet, hun expertise, waarde toenemen, terwijl hun tijd, energie en hun vrijheid niet meegroeien. Dat is een strategisch investering- en architectuurprobleem. Omzet alleen is geen vermogen opbouwen. Een volle agenda is

De strategische Reset Vooral bij de vrouwen die gewend zijn verantwoordelijkheid te dragen, kansen te creëren en problemen op te lossen, ze zijn niet opgegroeid met het idee om stil te staan. Ze zijn gevormd om door te gaan, te verbeteren en steeds opnieuw de lat hoger te leggen. Juist daarom herkennen ze vaak niet dat hun grootste uitdaging niet langer groei is, maar een mismatch en complexiteit die ze

Waardegedreven prijskracht en de vraag die uiteindelijk alles bepaalt. Het gesprek dat ik keer op keer herken bij ondernemers die willen groeien. Het gaat al snel over budgetten, planningen, teams en investeringen. Toch ontbreekt daarin vrijwel altijd de meest fundamentele vraag. Niet hoeveel rendement een investering oplevert, maar hoeveel waarde er vandaag al verloren gaat doordat de werkelijke waarde van henzelf als de leider als ook het bedrijf onvoldoende wordt

Waarom veel intelligente succesvolle vrouwen zich eenzaam voelen. Een persoonlijk een pijnlijk onderwerp. Want dit is iets wat ik van jongs af aan mee heb geworsteld. De outsider, die net iets anders was dan de mensen om me heen, maar zich aanpaste op erbij te horen. Ik voelde me niet beter, niet slechter, gewoon anders. Ik dacht anders, vond andere dingen leuk, voelde dingen anders, stelde me vragen die anderen