Er bestaat een vorm van stagnatie die de buitenwereld nauwelijks ziet, maar die jij van binnen feilloos voelt. Het is geen klassieke burn-out, geen gebrek aan ambitie en zeker geen onvermogen. Het is iets subtielers, iets gevaarlijkers. Ik noem het strategische stilstand. En het treft precies de vrouwen die het minst verwachten dat het hen overkomt, namelijk de intelligente, ervaren, resultaatgerichte leiders, high potentials, founders en ondernemers die altijd vooruit

Strategische groei begint met een nieuwe positie, maar wat ben je werkelijk bereid hiervoor op  het spel te zetten? In vrijwel elke carrière of ondernemingsreis komt er een moment waarop groei niet langer ontstaat door méér inspanning, meer kennis en je nog meer te willen bewijzen, maar door een fundamentele verschuiving in je positie. Niet harder werken, niet nog een nieuwe strategie, maar een andere plek innemen in de markt,

Waarom de meeste leiders dit onderschatten en zichzelf daarmee begrenzen. Alles klopte en toch was ze de weg kwijt. Afgelopen week sprak ik een CEO van een gevestigd strategisch adviesbureau. Vijftien jaar succesvol en sterke reputatie. Ze heeft inmiddels een strategisch sterk team, financieel gezond met solide cashflow en winstgevende groei. Niet omdat haar resultaten tegenvielen. Niet omdat de markt haar afwees. Maar omdat wat haar ooit groot maakte, niet

Waarom echte groei niet draait om harder werken, maar om een nieuw ontwerp van leiderschap, business en leven De herijking vanuit de essentie. Je bent niet ontevreden zonder reden. Je bent gegroeid en je hebt gebouwd. Jij nam de verantwoordelijkheden en resultaten neergezet. Je bent degene geweest die droeg, besliste, doorzette. En toch voel je dat wat je hier heeft gebracht, je niet vanzelf naar het volgende fase zal brengen.

Met al je ervaring, expertise en kwaliteiten ben je waar multimens. Je kan veel, je doet, je bereikt veel. En dat alles tegelijk, omdat jij levert en behaalt de resultaten met succes.  Je lost problemen op die eigenlijk structureel aangepakt moeten worden. Je vult gaten die niet jouw verantwoordelijkheid zouden moeten zijn. Je compenseert waar het systeem tekortschiet.  Dit is wat ik noem de strategische onderbenutting. Je bent operationeel overbelast

En waarom vrouwelijke leiders een nieuw besturingssysteem nodig hebben It is lonely at the top wordt vaak uitgesproken als een constatering, soms als een bijna romantische prijs van succes, maar voor veel vrouwelijke leiders is het geen quote en geen statuszin. Helaas is het voor velen een dagelijkse realiteit waarin verantwoordelijkheid zich opstapelt terwijl ruimte langzaam verdwijnt en de onrust, het ongenoegen en onderwaardering toenemen.  Wat ik zelf heb ervaren

Niet harder sturen maar fundamenteler leiden,  Er zijn fases in leiderschap waarin alles ogenschijnlijk klopt en tegelijkertijd wringt. Je draait lekker mee, de resultaten zijn acceptabel of zelfs goed. Je agenda is vol gepland en je hebt je vaste structuren verantwoordelijkheden zijn helder. En toch ontstaat er een onderstroom van spanning. Want ondanks het succes, weet je ook dat je het anders zou willen Je mist gebrek aan uitdaging en

Er is een moment dat veel vrouwen in leiderschap herkennen. Niet luid, niet dramatisch, maar helder en onmiskenbaar. Het moment waarop je voelt dat je nog steeds uitstekend functioneert, nog steeds resultaat levert, nog steeds verantwoordelijkheid draagt, maar dat je jezelf niet meer gebruikt op het juiste niveau. Je weet dat er meer in je zit. Niet meer inzet, maar meer richting, meer diepgang, meer intelligente impact. En toch blijf

Jezelf vrij spelen door een andere positie in te nemen Wat doe je wanneer je huidige rol niet meer klopt bij de fase waarin je bedrijf zich bevindt? Wanneer je nog steeds bezig bent met dagelijkse operationele zaken, terwijl je diep vanbinnen weet dat je jezelf wilt vrijspelen en positioneren als de strategisch leider? Wat je hier voelt, is geen groeipijn. Het is rolfrictie. Je bent ooit begonnen als bouwer.

Dit is overigens geen crisis maar een strategisch kantelpunt. Hoogopgeleide, intelligente vrouwen raken zelden per ongeluk verstrikt in een ratrace. Met toewijding, verantwoordelijkheid en een vermogen om complexiteit te dragen dat bijna ongeëvenaard is, bouwen ze een eigen ratrace. Maar precies dáár wringt het. Ons leven is overgereguleerd. Niet alleen door systemen en regels van buitenaf, maar vooral door het gebrek aan scherpe voorwaarden en grenzen van binnenuit. Te vaak